Monsterrando 2025: jagen op WK-gravelticket

Grote ambities voor de Monsterrando

Hoewel de Monsterrando 2025 de eerste gravelrace ooit was waaraan ik deelnam, reisde ik af naar Piemonte met ambitie: een ticket bemachtigen voor het WK gravel. Maar die ambities konden al snel opgeborgen worden…

Beste conditie ooit

Aangezien ik in de vorm van mijn leven zat, mochten die ambities er zijn. Een JOIN-score van ruim 40 op 50 in combinatie met een gloednieuw gravelracemachine, gezonde zenuwen en een goede startpositie, gaf vertrouwen om te kunnen knallen. Voor de banden had ik gekozen voor de Schwalbe G-One RS in 45 mm breed.

Fiasco op de eerste gravelstrook

Na een furieuze start (dat is blijkbaar standaardkost bij gravelraces) met meteen een eerste, korte klim, zat ik nog steeds goed gepositioneerd: het lukte uitstekend om stand te houden tijdens het gedrum voor de beste posities.

Maar toen we de eerste gravelstrook indoken, verdronk het kalf al. Mijn ketting wipte van mijn voorste tandwiel. Doordat ze ook verdraaid was, verloor ik te veel kostbare tijd. De rappe vogels waren gaan vliegen, achtervolgen en zo snel mogelijk een degelijk groepje vinden was de boodschap.

De inhaalrace

De mindere goden kon ik vlot bijbenen en achterlaten. Door een gebrek aan steun zat ik continu met de neus in de wind. Van het ene groepje sprong ik naar het andere. Totdat ik belandde bij een groepje met… jawel, Formule 1-piloot Valtteri Bottas!

Nog meer tijdverlies

De tol van het achtervolgen begon te wegen. De benen tintelden en de gevreesde krampen voelde ik opkomen. Op de steilste klim van de dag was het prijs: toen ik op het punt stond iemand in te halen, slalomde die jongen voor mijn wiel en moest ik voet aan de grond zetten. Hét teken voor mijn rechterbeen om vol in de kramp te schieten.

Opnieuw achtervolgen. Na een vlotte pitstop bij mijn vrouw die aan de bevoorrading stond, zorgden de extra elektrolyten dat dit verrassend goed ging. Op de klimmetjes voelde ik me dichter komen bij een groepje. Maar overmoedig dook ik een afdaling in, kneep ik te laat in de remmen en vloog ik rechtdoor een veld in. De motivatie – en eerlijk gezegd ook de benen – ontbraken om weer in de achtervolging te gaan.

Geen WK

Solo bereikte ik de finish. Doel niet bereikt, maar het parcours en de beleving van de Monsterrando waren bangelijk. Voor een eerste gravelervaring kon het tellen. Van de meer ervaren deelnemers hoorde ik dat het één van de mooiste gravelraces is op de kalender. En terecht, gravelen door het golvend landschap van Monferrato was fantastisch mooi. Hoewel de heuvels hier iets lager zijn dan Umbrië, deed het me toch ook denken aan onze regio. Absoluut aangeraden om hiervoor naar Noord-Italië te reizen! Bekijk de samenvatting van mijn Monsterrando hier!